وصاياي خدا در شب معراج ( 1 ) وصاياي خدا در شب معراج ( 2 )خداوند سبحان خطاب به نبي اکرم(ص) در شب معراج فرمود :
«اي احمد! اگر دوست داري که با تقواترين مردم باشي در دنيا زهد پيشه کن و به آخرت راغب و مايل باش»
حضرت رسول(ص) عرض کرد:"پروردگارا! چگونه زاهد و راغب به آخرت باشم؟"
خداوند فرمود :
«به اندکي از خوردنيها و آشاميدنيها و پوشاک قناعت کرده، نگران ذخيره فرداي خود مباش و پيوسته به ذکر و ياد من مشغول باش»
آن گاه پيامبر اکرم(ص) عرض کرد:" خدايا مرا به عملي راهنمايي کن که به انجام دادن آن به تو نزديک شوم"
خداوند فرمود :
«شب خود را در روز و روز خود را در شب قرار ده»
حضرت رسول(ص) پرسيد:" پروردگارا! چگونه شب خود را در روز و روز خود را در شب قرار دهم؟"
خداوند فرمود :
«خواب خود را در شب تبديل به نماز خواندن کن و خوردن غذاي خود را در روز به گرسنگي مبدل کن(روزه بگير)»
حضرت رسول(ص) پرسيد:"پروردگارا! نتيجه گرسنگي چيست؟"
خداوند فرمود :
«حکمت، دور نگاه داشتن قلب از وسوسه، نزديکي به من، حزن پيوسته، خرج کم، زندگي ساده در ميان مردم، گفتن سخن حق و باک نداشتن از سختي و تنگدستي در زندگي. اي احمد! ميداني چه هنگام بنده، مقرب درگاه من ميشود؟»
حضرت رسول(ص) عرض کرد:"نه"
خداوند فرمود :
«هرگاه در حال گرسنگي و سجده باشد».
«اي احمد! لباسهاي پرزرق و برق مپوش، غذاهاي رنگارنگ مخور و خوابگاهت را نرم و لطيف منما. زيرا نفس آدمي جايگاه هر شر و رفيق هر بدي است؛ به گونهاي که تو او را به اطاعت از پرورگارت ميکشاني و او تو را به معصيت وا ميدارد؛ زيرا او به گناه و معصيت راغبتر است تا اطاعت از اوامر و نواهي پروردگار. هرگاه سير شد، طغيان ميکند و هرگاه گرسنه ماند، شکايت ميکند. هرگاه فقير شد، غضب ميکند و هرگاه ثروتمند شد، تکبر ميکند. هرگاه بزرگ شد، مرا فراموش ميکند و هرگاه ايمن شد، از من غافل ميشود. نفس آدمي همدم شيطان است. داستان نفس مانند شتر مرغ است که زياد ميخورد و پرواز نميکند و مانند خرزهره است که رنگ خوب و مزه تلخ دارد».
«اي احمد! بر تو باد اجتناب و دوري از آنچه حرام شده است، زيرا تقوا، اول، وسط و آخر دين است. همانا دوري از آنچه حرام شده است وسيله نزديکي به خداوند بلند مرتبه است».
«اي احمد! تقوا زينت مؤمن و ستون دين است. مثل تقوا مانند کشتي است. همانطور که کسي از دريا نجات پيدا نميکند مگر به وسيله کشتي، پارسايان نيز نجات پيدا نميکنند، مگر به وسيله تقوا و پرهيزکاري».
«اي احمد! تقوا درهاي عبادت را به روي بندگان باز کند. پس بنده به سبب تقوا در پيش خلق گرامي باشد و به وسيله تقوا به خدا برسد».
«اي احمد! بر تو باد سکوت، که همانا بالاترين مراتب دروني، از آن مردان شايسته و ساکت است و پايينترين مراتب دروني، از آن کساني است که سخنهاي لغو و بيفايده بسيار زنند».
«اي احمد! عبادت، ده جزء است که نه جزء آن در طلب حلال است، اگر خوردني و آشاميدني تو حلال بود پس تو در پناه و نگهداري مني».
پيامبر(ص) عرض کرد:"پروردگارا! اولين عبادت چيست؟"
خداوند فرمود :
«اولين عبادت سکوت و روزه گرفتن است»
پيامبر پرسيد:" خداوندا! بهره روزه چيست؟"
خداوند فرمود :
«بهره روزه، حکمت است و بهره حکمت، معرفت و نتيجه معرفت، يقين است. هرگاه بنده، يقين پيدا کرد، ديگر نگران آن نيست که خوب زندگي کند يا بد. و هرگاه چنين بندهاي در حال جان سپردن باشد، بر فراز سرش فرشتگاني ميايستند و به دست هر فرشتهاي جامي از آب کوثر است. و جامي از شراب به روح او ميچشانند تا تلخي جان کندن از بين برود و او ا مژده بزرگي دهند و بگويند خوشا به حالت که جايگاهت نيکوست. همانا تو بر پروردگار عزيز و کريم وارد ميشوي».
«اي احمد! عبادتي نزد من محبوبتر از سکوت و روزه گرفتن نيست. پس هر کس که روزه بگيرد و زبانش را حفظ نکند، مانند کسي باشد که به نماز ايستاده و حمد و سوره را نخوانده است. به چنين شخصي، تنها پاداش ايستادن ميدهم، نه پاداش عبادت کردن»
«اي احمد! آيا ميداني چه وقت بنده عابد ميشود؟»
عرض کرد:"بار الها! نه"
خداوند فرمود :
«هرگاه هفت خصلت در او جمع شود:
تقوا و پرهيزکاري که او را از کارهاي حرام مانع شود.
سکوتي که او را از حرفهاي بيهوده نگاه دارد.
ترس و بيمي که هر روز گريه او را زياد کند.
شرمي که هر روز در خلوت از من داشته باشد.
غذايي که ناچار به خوردنش است را دشمن بدارد.
دنيا را به واسطه اين که من آن را دشمن دارم، دشمن بدارد.
خوبان را به جهت آن که من آنها را دوست دارم، دوست بدارد.»
:جستجو
