بسم الله الغفار الستار و هو الرحمن الرحيم

فرارسيدن ايام خجسته و باسعادت نيمه شعبان ،‌ ميلاد حضرت منجي و صاحب ( که جانم و همه جانهاي عالمين به فداي سر و جانش باد ) رو به دوستان عزيز تبريک و تهنيت عرض ميکنم . اميد که همواره جزء منتظران واقعي حضرتش قرار بگيريم و پيروي راستين براي ايشان بوده و افتخار سربازي و شهادت در رکابشان را داشته باشيم.

اين شعر ( البته اگر بشه اسمش رو شعر گذاشت ، اما حرف دل هست و از همچو مني بيش از اين توقع نيست ) ، اولين مطلبي بود که توي اين وبلاگ نوشتم ، اما به خاطر علاقه اي که بهش دارم و تناسب و تقارنش با اين ايام خجسته ، مجددا مينويسمش . اميد که دوستان عزيز به بزرگواري خود ببخشند و ...

 

خسته شدم زين همه درد فراق

خسته از اين عشق و از اين اشتياق

 

خسته ز هجر و ز دل سوخته

خسته از اين سينه افروخته

 

خسته شدم از مي و مي خوارگي

خسته ز دين و همه دلدادگي

 

خسته از اين مردم و دنياي زشت

خسته ز نشنيدن بوي بهشت

 

خسته از اين شهر غم اين ديار و

خسته ز ناديدن رخسار يار !!!

 

خسته ز کبر و ز ريا و دروغ

خسته از شهر گناه و شلوغ

 

خسته ز درس و هنر و مدرسه

خسته ز دنياي پر از وسوسه

 

خسته ز دنيا و از اين زندگي

خسته ز رسوائي و اين بندگي

 

خسته از اين خستگي و خستگي

خسته شدم از همه دلبستگي

 

خستگيم باز بگويم به آه !!!

تا که ببينم رخ و خال سياه !!!

 

اللهم عجل لوليک الفرج ، والعافيه و النصر ، واجعل صلواتنا به مقبوله ،‌ و همومنا به مکفيه ، و حوائجنا به مقضيه ، و اجعلنا من خير اعوانه و انصاره و احبائه و شيعته ،‌ وارزقنا في الدنيا زيارته و في الاخره شفاعته ، وارزقنا بحقه ....... ، واجعلنا بحقه من الصالحين ، وارزقنا توفيق شهاده في سبيله ( انشاالله )

راستي قسمت دوم (( وصاياي خدا در شب معراج )) هم آمادست . منتظر باشيد ، همين روزهاست که بفرستمش بالا ( اگر توفيقي بشه و کارها اجازه بدند )

التماس دعا

يا علي

بهترين هديه

جبرئيل نزد پيامبر (ص) آمد و گفت: اي پيامبر! خداوند تبارک و تعالي مرا با هديه‌اي به سوي تو فرستاده است که پيش از تو ، به کسي چنين هديه‌اي عطا نفرموده است. رسول خدا (ص) فرمود: آن هديه چيست؟ گفت:

صبر و شکيبايي و حتي بهتر از صبر.

حضرت رسول پرسيد: بهتر از صبر چيست؟ جبرئيل گفت:

خشنودي (به ارادة الهي) و بهتر از آن .

حضرت پرسيد: بهتر و نيکوتر از رضا چيست؟ جبرئيل گفت:

پرهيزکاري و نيکوتر از آن.

حضرت پرسيد: بهتر از اخلاص چيست؟ جبرئيل گفت:

يقين و بهتر از آن .

حضرت پرسيد: بهتر از يقين چيست؟ جبرئيل گفت:

راه وصول به درجة يقين ، توکل بر خداي عزوجل است.

حضرت پرسيد: توکل بر خداي عزوجل چگونه است؟ جبرئيل گفت:

رسيدن به اين آگاهي که مخلوقات نمي‌توانند به انسان نفع يا ضرري رسانند و يا به او بخشش کنند و يا مانعي در برابرش باشند. به کار بردن اين آگاهي باعث نااميدي (و دل کندن) از مخلوق مي‌شود.

اگر بنده‌اي چنين باشد، کاري براي غير خداوند انجام ندهد، جز به خداوند به کسي اميدوار نشود ، از کسي غير از او نترسد و به هيچ کس جز خداوند، چشم طمع نورزد ؛ و اين معني توکل است .

حضرت پرسيد: اي جبرئيل! تفسير صبر چيست؟ جبرئيل گفت:

صبر يعني داشتن حال يکسان در ناراحتي و خوشحالي ، تهيدستي و توانگري و گرفتاري و سلامت . صبر يعني شکايت نکردن به مخلوقات از آنچه که از بلا و گرفتاري به ايشان مي‌رسد .

حضرت پرسيد: تفسير قناعت چيست؟ جبرئيل گفت:

قانع شدن به آنچه که از دنيا مي‌رسد . قانع شدن به چيز کم و شکر گفتن براي اندک .

حضرت پرسيد: تفسير خشنودي چيست؟ جبرئيل گفت:

خشنود کسي است که چه دنيا به او برسد و چه نرسد ، بر خداوند خشم نگيرد و به اندکي از عمل خوب ، از نفس خود راضي نشود .

حضرت پرسيد: اي جبرئيل تفسير پرهيزکاري چيست؟ جبرئيل گفت:

پرهيزکار کسي است که دوست بدارد آنچه را خداوند دوست دارد . دشمن بدارد آنچه را خداوند دشمن دارد . از حلال دنيا کناره بگيرد و به حرام آن توجه نکند ؛ زيرا در حلال دنيا حساب است و در حرام آن عقاب .

بر همه مسلمانان ترحم نمايد همچنان که به نفس خود ترحم مي‌کند . از پرحرفي کناره بگيرد همچنان که از مردار بدبو دوري مي‌کند . از رزق و برق دنيا اجتناب کند تا مبادا او را فرا گيرد . آرزويش را کوتاه کند و مرگش را در نظر آورد .

حضرت پرسيد: تفسير اخلاص کدام است؟ جبرئيل گفت:

مخلص آن کسي است که از مردم چيزي نخواهد تا آن را بيابد . و هنگامي که آن را يافت ، راضي شود . هر گاه چيز اضافه‌اي در نزد او بماند ، در راه رضاي خدا بدهد . کسي که از بندگان چيزي درخواست نکند ، به راستي که به بندگي خداوند اقرار کرده و هر گاه چيزي بيابد ، راضي است و خداوند هم از او خرسند است .

حضرت رسول پرسيد: تفسير يقين چيست؟ جبرئيل گفت:

صاحب يقين  ، کارهايش براي خداست  ، چنان عمل مي‌کند که گويي خداوند را مي‌بيند و اگر خدا را نمي‌بيند  ، خدا او را مي‌بيند .

وصاياي خداوند در شب معراج

از حضرت اميرالمؤمنين علي روايت است که در شب معراج،

پروردگار به نبي اکرم (ص) فرمود:

«اي احمد! به شکوه و بزرگي خودم سوگند، هر بنده‌اي که داراي چهار خصلت شود، او را داخل بهشت نمايم:

سخن نگويد مگر در آنچه که فايده داشته باشد.

قلب خود را از وسوسه‌هاي شيطاني حفظ نمايد.

بداند که من ناظر (همة اعمال، گفتار و افکار) او هستم.

نور چشمش در گرسنگي باشد (به واسطة روزه گرفتن).

اي احمد! اگر شيريني گرسنگي، سکوت، خاموشي، گوشه نشيني و نتيجه‌شان را بچشي، از آن‌ها دست بر نداري».

«اي احمد! در بهشت کاخي است که از جواهر ساخته شده است و در آن جا، هيچ چيز نابود نمي‌شود. آن قصرها، جايگاه بندگان خاص من است که در هر روز، هفتاد مرتبه به آنان نظر و توجه مي‌کنم و با آنان سخن مي‌گويم. هر مرتبه‌اي که به ايشان توجه کنم، کاخ‌هايشان را هفتاد برابر کنم. اهل بهشت با نعمت‌هاي بهشتي لذت مي‌برند؛ ولي ايشان به گفتگو و سخن گفتن با من لذت مي‌برند».

پيامبر (ص) گفت: "پروردگارا! نشانة اين طايفه چيست؟"

خداوند فرمود:

«ايشان هميشه زنداني‌اند. زبان‌هايشان از سخن گفتن بيهوده، در حبس است و شکم‌هايشان از غذاي حرام خالي است».

«اي احمد! دوستي خدا، دوستي با فقيران و نزديکي جستن با ايشان است».

حضرت پرسيد:" پروردگارا! فقرا چه کساني هستند؟"

خداوند فرمود:

«کساني هستند که به کمي از دنيا، قانع و راضي شده‌اند، بر گرسنگي صبر مي‌نمايند و بر آنچه که به ايشان مي‌رسد، شکر مي‌کنند، از گرسنگي و تشنگي خود، به کسي شکايت نمي‌کنند، دروغ نمي‌گويند و به من غضب نمي‌کنند (که ايشان را فقير نموده‌ام). براي آنچه که از دست مي‌دهند غم و اندوه نمي‌خورند و براي آنچه که به دست مي‌آورند،                                                   شادي نمي‌کنند».

«اي احمد! اهل خير و آخرت صورت‌هايشان لاغر و حيايشان بسيار، حماقت و نفهمي ايشان در کارها، اندک و نفعشان براي مردم زيااد است. مکر و حيله و تزوير نمي‌کنند.

مردم از آنان در آسايش و خود در اذيتند. سخنانشان با ادب و متانت است. به حساب تمامي اعمال خود دقيقا رسيدگي مي‌نمايند. چشمانشان به خواب مي‌رود وليکن قلب‌هايشان به خواب نمي‌رود. چشمانشان از خوف خدا گريان و قلوبشان ذاکر است.

 در آغاز هر نعمتي خدا را ستايش کرده و در پايان آن سپاسگزاري مي‌کنند. دعاي آنان مستجاب و به سخنان ايشان توجه مي‌شود.

فرشتگان به وجود آنان شاد مي‌شوند و دعايشان در زير حجاب‌هاست. پروردگار دوست دارد که سخنان ايشان را بشنود، آن‌چنان که مادر سخن گفتن فرزند را دوست دارد. آني از ياد خدا غافل نيستند. به فکر غذاي زياد، سخن گفتن بسيار و يا لباس فراوان نيستند. مردم در نظرشان مانند مردگان و خدا در نزدشان زنده و کريم است.

دورانديشان را از روي کرم دعوت مي‌کنند و هر کس به آنان روي آورد، با او مهرباني مي‌کنند و هر کس به آنان روي آورد، با او مهرباني مي‌کنند. دنيا و آخرت در نظرشان يکسان است.

اي احمد! لذت واقعي اهل آخرت از شناختن خداست، نه از خوردن غذاهاي مادي. تنها حادثه‌اي که آن‌ها را ناراحت مي‌کند، ياد گناه است. براي اشتباهات گذشتة خود اشک مي‌ريزند. بدن را به رنج عبادت انداخته و از خوش گذراندن بيهوده مي‌پرهيزند. راحتي اهل بهشت در مرگ است و آخرت محل استراحت بندگان واقعي است.

همنشيني‌ آنان با محافظاني است که مأمور ضبط اعمال آنان از طرف راست و چپ هستند. گفتگوي آنان با خداي بزرگ است. دل‌هاي اهل آخرت از تنگي دنيا در سينه‌ها   جراحت برداشته مي‌گويند: چه زماني از اين خانة خراب‌شدني به منزل هميشگي مي‌رويم؟

 اي احمد! مي‌داني پارسايان در نزد من چه مقامي دارند؟»

حضرت رسول گفت: "نمي‌دانم"

خداوند فرمود:

«چون روز قيامت شود و مردم مبعوث شوند، آنان از حساب سخت ايمن باشند. کمترين چيزي که به آنان عطا مي‌شود، آن است که اختيار بهشت را به دست ايشن مي‌دهم که از هر دري که بخواهند وارد شوند.

نظر لطف و مرحمت خود را از ايشان نمي‌پوشانم و آنان را  به انواع و اقسام نعمت‌ها و گفتار‌هاي خود خشنود مي‌سازم. ايشان در جايگاه‌هاي نيکو جاي مي‌دهم و اعمال خير و کارهاي نيکويي که در دنيا به جاي آورده‌اند را به آنان متذکر مي‌شوم.

چهار در از درهاي بهشت به روي آنان بگشايم. يک در که از آن، ارمغان‌ها و هداياي بهشت، صبح و شام از طرف من وارد مي‌شود و دري که از آن، بدون زحمت و به هر شکلي که بخواهند به من نگاه مي‌کنند. و دري که از آن، به آتش جهنم نگاه کنند و ببينند که ستمگران چگونه عذاب مي‌شوند. و دري که حوريان و خدمتگزاران بهشت از آن وارد مي‌شوند».

                                                                               ادامه دارد ...