منتظران را به لب آمد نفس ...

تصويري از هنر عشق ورزيدن است

Mon, 09 Jan 2006 13:39:00 GMT

ارتباط عاشق با معشوق خود چگونه است؟

عاشق تنها و تنها معشوق را مي‌جويد. تنها او را مي‌خواهد. او را مي‌پرستد و او را مي‌بيند. او همان چيزي را مي‌خواهد که معشوق مي‌خواهد. در عاشق خبري از خودخواهي و خودبيني و خود پرستي نيست. حتي او خودآگاه هم نيست. منيت عاشق معشوق است و بس. عاشق دائماً با معشوق خود در ارتباط است .هميشه و در هر حال به او مشغول است و به او توجه دارد. عاشق از معشوق خود غافل نمي‌شود. هميشه او را مي‌خواند. او را ستايش مي‌کند و سپاسگزاريش متوجه اوست. عاشق، تسليم معشوق است. قلب و ذهنش، و نفس و عملش تسليم معشوق است. او را با تمام وجود، با جسم و ذهن و روحش، معشوق را مي‌خواهد و با او در تماس است.

عاشق در فکر راه‌هاي رسيدن به معشوق و نزديکي به اوست. او درباره معشوق مي‌انديشد. عاشق خودش را کنترل مي‌کند. تمايلات و خواسته‌هايش را کنترل مي‌کند تا از هر اقدامي که ممکن است بر خلاف نظر معشوق باشد بپرهيزد.

عاشق به هر آنچه که با معشوق نسبت و ارتباطي داشته باشد، مهر مي‌ورزد و احترام ميگذارد.

قانون زندگي عاشق، معشوق است.

او از هر راهي که بتواند و از طريقي که ميسر شود، به معشوق خدمت مي‌کند. عاشق در هر شرايطي وظايف و تکاليف خويش را نسبت به معشوق مي‌داند و به آن عمل ميکند...

عاشق به معشوق خود ايمان و بلکه يقين دارد. او در معشوق خود ترديد نمي‌کند و پر از اعتماد و اطمينان است. عاشق حتّي در درون خود معشوق را دريافت ميکند. معشوق را در روح خود به همراه دارد. معشوق، روح عاشق و بلکه سراسر وجود اوست. او معشوق را اصل خود مي‌داند.

عاشق حتّي در درون خود نيز به همراه معشوق مي‌انديشد و به تنهايي تفکر نمي‌کند.

او در درون خود نيز با معشوق گفتگو مي‌کند و نه با خودش.

عاشق در وجود همه، معشوق را مي‌جويد، مي‌بويد، مي‌خواهد، و مي‌بيند. او همه را معشوق و همه وجود خود را معشوق مي‌بيند.او يگانه و يکسان مي‌بيند. همه چيز را در معشوق و معشوق را در همه چيز.

عاشق بيمار است و بيماري او عشق است. او بيماري مسري خود را به هر که مي‌رسد منتقل مي‌کند. او دريافته که معشوق بهترين و خوبترين است و تلاش مي‌کند اينرا به ديگران نيز بفهماند و آنان را از جهل و اشتباهشان بيرون آورد و اينچنين به انتشار عشق مي‌پردازد.

عاشق سعي دارد به همه جهان بگويد که ببينيد، معشوق من بهترين است. دوست داشتني‌ترين است. بزرگترين است. تنها هدف است و تنها خواستني.

عاشق تشنه اسرار معشوق است و به ناشناخته‌هاي معشوق حريص است و براي دريافت واقعيت‌هاي زندگي معشوق حريصانه تلاش ميکند..

او هرچيزي را که مورد علاقه معشوق باشد، دوست مي‌دارد و از هر چه او روي گردان است ، روي گردان است. بخاطر معشوق از همه چيز مي‌گذرد و از هر تعلقي رها مي‌شود...

عاشق در تلاش است تا ارتباط خود را با معشوق بيشتر و عميق تر کند.سعي مي‌کند که در حضور معشوق، هر چه بهتر، خوبتر و کامل‌تر عمل کند. توجه او لحظه به لحظه بيشتر مي‌شود.

عاشق خيره به سوي معشوق است. با تمام وجود خود خيره و مجذوب معشوق است. با ذرّه به ذرّه وجود خود. و معشوق در لحظه به لحظه زندگي او حضور دارد.

عاشق از هيچ چيز جز دوري معشوق نمي‌ترسد.تنها ترس او ، تنهايي و رفتن معشوق است. عاشق شجاع‌ترين موجود جهان است. تنها اميد او معشوق است و وصال او.

عاشق فقط و فقط معشوق را مي‌خواهد و نه جز او را. اين " فقط وفقط " از اسرار عشق است. که اگر اين "فقط وفقط معشوق" نباشد، او ديگر عاشق نيست بلکه هرزه است و هرزگي مي‌کند. و سرانجام هرزگي هرگز وصل و يگانکي نيست. شور و سرور نيست. بلکه رنج و عذاب اينجا و آنجاست...

عاشق با حضور معشوق مي‌خوابد ، نفس مي‌کشد ، حرکت مي‌کند ، بيمار مي‌شود و مي‌ميرد.

خدمت عاشق ، خالصانه و بي‌رياست. خدمت عاشق ، بدون توقّّع و انتظار است.

قصد عاشق، معشوق است. هدفش، راهش، انديشه‌اش، کلام و عملش، دوستي و دشمني‌اش، رضايت و غنايش همه و همه معشوق است و بس.

عاشق وفادار است. وفادارتر از هر با وفايي. وفاداري عاشق به معشوق مانند وفاي حرارت است به آتش. ذرّه‌اي خيانت، دوگانگي و جدايي در او يافت نمي‌شود. خيانت به وجودش وارد نمي‌شود همان‌طور که تاريکي به نور وارد نمي‌شود. عاشق ناگفته با معشوق عهد مي‌بندد و ديگر حتّي جهان را ياراي خدشه‌دار کردن عهد او نيست.

آرام جان عاشق، ياد معشوق است. سرورش در رضايت معشوق و شورش در آغوش معشوق است.

عاشق که به دوري مبتلا مي‌شود، مي‌گريد. دلتنگ است. رنجور است. سوز دارد. گداخته است و مي‌گدازد . در روح خود ناله مي‌زند و با بندبند وجودش معشوق را مي‌طلبد و فرياد مي‌زند. زيرا او مجذوب، مسحور و مسخّر معشوق گشته.

و سر انجام عاشق در وجود معشوق مي‌ميرد. امّا در معشوق مرگ راه ندارد . پس عاشق در معشوق متولّد ميشود و خود معشوق مي‌گردد. معشوق نيز در عاشق آشکار مي‌گردد. و عاشق در مي‌يابد که معشوق خودش بوده و عاشق حقيقي، همان معشوق بوده. اين گونه است که عشق وعاشق و معشوق يکي مي‌شوند زيرا يکي بوده‌اند و يکي هستند.

در حضور الهي ، اينچنين زندگي کنيد ، آنگاه رستگاريد

وصاياي خدا در شب معراج ... ( قسمت سوم )

Thu, 01 Dec 2005 10:55:00 GMT

وصاياي خدا در شب معراج ( 1 ) وصاياي خدا در شب معراج ( 2 )خداوند سبحان خطاب به نبي اكرم(ص) در شب معراج فرمود :

«اي احمد! اگر دوست داري كه با تقواترين مردم باشي در دنيا زهد پيشه كن و به آخرت راغب و مايل باش»

حضرت رسول(ص) عرض كرد:"پروردگارا! چگونه زاهد و راغب به آخرت باشم؟"

خداوند فرمود :

«به اندكي از خوردني‌ها و آشاميدني‌ها و پوشاك قناعت كرده، نگران ذخيره فرداي خود مباش و پيوسته به ذكر و ياد من مشغول باش»

آن گاه پيامبر اكرم(ص) عرض كرد:" خدايا مرا به عملي راهنمايي كن كه به انجام دادن آن به تو نزديك شوم"

خداوند فرمود :

«شب خود را در روز و روز خود را در شب قرار ده»

حضرت رسول(ص) پرسيد:" پروردگارا! چگونه شب خود را در روز و روز خود را در شب قرار دهم؟"

خداوند فرمود :

«خواب خود را در شب تبديل به نماز خواندن كن و خوردن غذاي خود را در روز به گرسنگي مبدل كن(روزه بگير)»

حضرت رسول(ص) پرسيد:"پروردگارا! نتيجه گرسنگي چيست؟"

خداوند فرمود :

«حكمت، دور نگاه داشتن قلب از وسوسه، نزديكي به من، حزن پيوسته، خرج كم، زندگي ساده در ميان مردم، گفتن سخن حق و باك نداشتن از سختي و تنگدستي در زندگي. اي احمد! مي‌داني چه هنگام بنده، مقرب درگاه من مي‌شود؟»

حضرت رسول(ص) عرض كرد:"نه"

خداوند فرمود :

«هرگاه در حال گرسنگي و سجده باشد».

«اي احمد! لباس‌هاي پرزرق و برق مپوش، غذاهاي رنگارنگ مخور و خوابگاهت را نرم و لطيف منما. زيرا نفس آدمي جايگاه هر شر و رفيق هر بدي است؛ به گونه‌اي كه تو او را به اطاعت از پرورگارت مي‌كشاني و او تو را به معصيت وا مي‌دارد؛ زيرا او به گناه و معصيت راغب‌تر است تا اطاعت از اوامر و نواهي پروردگار. هرگاه سير شد، طغيان مي‌كند و هرگاه گرسنه ماند، شكايت مي‌كند. هرگاه فقير شد، غضب مي‌كند و هرگاه ثروتمند شد، تكبر مي‌كند. هرگاه بزرگ شد، مرا فراموش مي‌كند و هرگاه ايمن شد، از من غافل مي‌شود. نفس آدمي همدم شيطان است. داستان نفس مانند شتر مرغ است كه زياد مي‌خورد و پرواز نمي‌كند و مانند خرزهره است كه رنگ خوب و مزه تلخ دارد».

«اي احمد! بر تو باد اجتناب و دوري از آنچه حرام شده است، زيرا تقوا، اول، وسط و آخر دين است. همانا دوري از آنچه حرام شده است وسيله نزديكي به خداوند بلند مرتبه است».

«اي احمد! تقوا زينت مؤمن و ستون دين است. مثل تقوا مانند كشتي است. همان‌طور كه كسي از دريا نجات پيدا نمي‌كند مگر به وسيله كشتي، پارسايان نيز نجات پيدا نمي‌كنند، مگر به وسيله تقوا و پرهيزكاري».

«اي احمد! تقوا درهاي عبادت را به روي بندگان باز كند. پس بنده به سبب تقوا در پيش خلق گرامي باشد و به وسيله تقوا به خدا برسد».

«اي احمد! بر تو باد سكوت، كه همانا بالاترين مراتب دروني، از آن مردان شايسته و ساكت است و پايين‌ترين مراتب دروني، از آن كساني است كه سخن‌هاي لغو و بي‌فايده بسيار زنند».

«اي احمد! عبادت، ده جزء است كه نه جزء آن در طلب حلال است، اگر خوردني و آشاميدني تو حلال بود پس تو در پناه و نگهداري مني».

پيامبر(ص) عرض كرد:"پروردگارا! اولين عبادت چيست؟"

خداوند فرمود :

«اولين عبادت سكوت و روزه گرفتن است»

پيامبر پرسيد:" خداوندا! بهره روزه چيست؟"

خداوند فرمود :

«بهره روزه، حكمت است و بهره حكمت، معرفت و نتيجه معرفت، يقين است. هرگاه بنده، يقين پيدا كرد، ديگر نگران آن نيست كه خوب زندگي كند يا بد. و هرگاه چنين بنده‌اي در حال جان سپردن باشد، بر فراز سرش فرشتگاني مي‌ايستند و به دست هر فرشته‌اي جامي از آب كوثر است. و جامي از شراب به روح او مي‌چشانند تا تلخي جان‌ كندن از بين برود و او ا مژده بزرگي دهند و بگويند خوشا به حالت كه جايگاهت نيكوست. همانا تو بر پروردگار عزيز و كريم وارد مي‌شوي».

«اي احمد! عبادتي نزد من محبوب‌تر از سكوت و روزه گرفتن نيست. پس هر كس كه روزه بگيرد و زبانش را حفظ نكند، مانند كسي باشد كه به نماز ايستاده و حمد و سوره را نخوانده است. به چنين شخصي، تنها پاداش ايستادن مي‌دهم، نه پاداش عبادت كردن»

«اي احمد! آيا مي‌داني چه وقت بنده عابد مي‌شود؟»

عرض كرد:"بار الها! نه"

خداوند فرمود :

«هرگاه هفت خصلت در او جمع شود:

تقوا و پرهيزكاري كه او را از كارهاي حرام مانع شود.

سكوتي كه او را از حرف‌هاي بيهوده نگاه دارد.

ترس و بيمي كه هر روز گريه او را زياد كند.

شرمي كه هر روز در خلوت از من داشته باشد.

غذايي كه ناچار به خوردنش است را دشمن بدارد.

دنيا را به واسطه اين كه من آن را دشمن دارم، دشمن بدارد.

خوبان را به جهت آن كه من آن‌ها را دوست دارم، دوست بدارد.»