وصاياي خداوند در شب معراج

از حضرت اميرالمؤمنين علي روايت است که در شب معراج،

پروردگار به نبي اکرم (ص) فرمود:

«اي احمد! به شکوه و بزرگي خودم سوگند، هر بنده‌اي که داراي چهار خصلت شود، او را داخل بهشت نمايم:

سخن نگويد مگر در آنچه که فايده داشته باشد.

قلب خود را از وسوسه‌هاي شيطاني حفظ نمايد.

بداند که من ناظر (همة اعمال، گفتار و افکار) او هستم.

نور چشمش در گرسنگي باشد (به واسطة روزه گرفتن).

اي احمد! اگر شيريني گرسنگي، سکوت، خاموشي، گوشه نشيني و نتيجه‌شان را بچشي، از آن‌ها دست بر نداري».

«اي احمد! در بهشت کاخي است که از جواهر ساخته شده است و در آن جا، هيچ چيز نابود نمي‌شود. آن قصرها، جايگاه بندگان خاص من است که در هر روز، هفتاد مرتبه به آنان نظر و توجه مي‌کنم و با آنان سخن مي‌گويم. هر مرتبه‌اي که به ايشان توجه کنم، کاخ‌هايشان را هفتاد برابر کنم. اهل بهشت با نعمت‌هاي بهشتي لذت مي‌برند؛ ولي ايشان به گفتگو و سخن گفتن با من لذت مي‌برند».

پيامبر (ص) گفت: "پروردگارا! نشانة اين طايفه چيست؟"

خداوند فرمود:

«ايشان هميشه زنداني‌اند. زبان‌هايشان از سخن گفتن بيهوده، در حبس است و شکم‌هايشان از غذاي حرام خالي است».

«اي احمد! دوستي خدا، دوستي با فقيران و نزديکي جستن با ايشان است».

حضرت پرسيد:" پروردگارا! فقرا چه کساني هستند؟"

خداوند فرمود:

«کساني هستند که به کمي از دنيا، قانع و راضي شده‌اند، بر گرسنگي صبر مي‌نمايند و بر آنچه که به ايشان مي‌رسد، شکر مي‌کنند، از گرسنگي و تشنگي خود، به کسي شکايت نمي‌کنند، دروغ نمي‌گويند و به من غضب نمي‌کنند (که ايشان را فقير نموده‌ام). براي آنچه که از دست مي‌دهند غم و اندوه نمي‌خورند و براي آنچه که به دست مي‌آورند،                                                   شادي نمي‌کنند».

«اي احمد! اهل خير و آخرت صورت‌هايشان لاغر و حيايشان بسيار، حماقت و نفهمي ايشان در کارها، اندک و نفعشان براي مردم زيااد است. مکر و حيله و تزوير نمي‌کنند.

مردم از آنان در آسايش و خود در اذيتند. سخنانشان با ادب و متانت است. به حساب تمامي اعمال خود دقيقا رسيدگي مي‌نمايند. چشمانشان به خواب مي‌رود وليکن قلب‌هايشان به خواب نمي‌رود. چشمانشان از خوف خدا گريان و قلوبشان ذاکر است.

 در آغاز هر نعمتي خدا را ستايش کرده و در پايان آن سپاسگزاري مي‌کنند. دعاي آنان مستجاب و به سخنان ايشان توجه مي‌شود.

فرشتگان به وجود آنان شاد مي‌شوند و دعايشان در زير حجاب‌هاست. پروردگار دوست دارد که سخنان ايشان را بشنود، آن‌چنان که مادر سخن گفتن فرزند را دوست دارد. آني از ياد خدا غافل نيستند. به فکر غذاي زياد، سخن گفتن بسيار و يا لباس فراوان نيستند. مردم در نظرشان مانند مردگان و خدا در نزدشان زنده و کريم است.

دورانديشان را از روي کرم دعوت مي‌کنند و هر کس به آنان روي آورد، با او مهرباني مي‌کنند و هر کس به آنان روي آورد، با او مهرباني مي‌کنند. دنيا و آخرت در نظرشان يکسان است.

اي احمد! لذت واقعي اهل آخرت از شناختن خداست، نه از خوردن غذاهاي مادي. تنها حادثه‌اي که آن‌ها را ناراحت مي‌کند، ياد گناه است. براي اشتباهات گذشتة خود اشک مي‌ريزند. بدن را به رنج عبادت انداخته و از خوش گذراندن بيهوده مي‌پرهيزند. راحتي اهل بهشت در مرگ است و آخرت محل استراحت بندگان واقعي است.

همنشيني‌ آنان با محافظاني است که مأمور ضبط اعمال آنان از طرف راست و چپ هستند. گفتگوي آنان با خداي بزرگ است. دل‌هاي اهل آخرت از تنگي دنيا در سينه‌ها   جراحت برداشته مي‌گويند: چه زماني از اين خانة خراب‌شدني به منزل هميشگي مي‌رويم؟

 اي احمد! مي‌داني پارسايان در نزد من چه مقامي دارند؟»

حضرت رسول گفت: "نمي‌دانم"

خداوند فرمود:

«چون روز قيامت شود و مردم مبعوث شوند، آنان از حساب سخت ايمن باشند. کمترين چيزي که به آنان عطا مي‌شود، آن است که اختيار بهشت را به دست ايشن مي‌دهم که از هر دري که بخواهند وارد شوند.

نظر لطف و مرحمت خود را از ايشان نمي‌پوشانم و آنان را  به انواع و اقسام نعمت‌ها و گفتار‌هاي خود خشنود مي‌سازم. ايشان در جايگاه‌هاي نيکو جاي مي‌دهم و اعمال خير و کارهاي نيکويي که در دنيا به جاي آورده‌اند را به آنان متذکر مي‌شوم.

چهار در از درهاي بهشت به روي آنان بگشايم. يک در که از آن، ارمغان‌ها و هداياي بهشت، صبح و شام از طرف من وارد مي‌شود و دري که از آن، بدون زحمت و به هر شکلي که بخواهند به من نگاه مي‌کنند. و دري که از آن، به آتش جهنم نگاه کنند و ببينند که ستمگران چگونه عذاب مي‌شوند. و دري که حوريان و خدمتگزاران بهشت از آن وارد مي‌شوند».

                                                                               ادامه دارد ...